Dotsia - Tamara Duda

Tsia knyha - pro liubov. U niy ne zustrinete zhodnoho slova na "liu...", ale vona pro liubov. Pro mahiiu, ne tu, iaku pokazuiut' na ekranakh televizora, ale spravzhniu, shcho prykhodyt' vid rodu i korenia, koly zanuriuieshsia u Pradavniy Okean i vyrynaiesh z ryboiu u zubakh. I shche - pro vidvahu. Pro bezumovnu vidvahu znayty svoie, vpiznaty yoho, vpertysia rukamy i nohamy i nikomu ne viddaty. Sviy dim, svoiu bat'kivshchynu, svoie sertse, svoie pravo khodyty z pidniatoiu holovoiu. Podii romanu vidbuvaiut'sia navesni-vlitku chotyrnadtsiatoho roku u Donets'ku. Donbas - tse tochka obnulennia, mistse syly, de vynykly nayvazhlyvishi zapytannia. I til'ky tam prykhovani neobkhidni vidpovidi. Tam, de vse pochalosia, vse y zavershyt'sia, koly istoriia proyde cherhovyy kruh, i vichnyy zmiy Uroboros znovu vkusyt' sebe za khvist. Same tut heroinia vtratyla rodynu, dim, robotu, iliuzii - i same tut zibrala ulamky zhyttia zanovo, vidnayshla novyy sens i novu oporu. Krok za krokom chytach sposterihaie za protsesom transformatsii, pererodzhennia hrechkosiia u voina. Tsia knyha nazavzhdy zminyla toho, khto ii napysav, i zminyt' kozhnoho, khto ii prochytaie. Bo viyna - tse koly ty isy zemliu. I shcho vazhlyvishe, koly hoduiesh zemleiu.